โรงเรียนบ้านรางม่วง

หมู่ 8 บ้านรางม่วง ต.จอมบึง อ.จอมบึง จ.ราชบุรี 70150

Mon - Fri: 9:00 - 17:30

095 2504640

ฉันจะเหมือนพ่องั้นเหรอ

ฉันจะเหมือนพ่องั้นเหรอ

ฉันจะเหมือนพ่องั้นเหรอ

ฉันจะเหมือนพ่องั้นเหรอ คุณรู้ไหมว่าชีวิตที่เต็มไปด้วยการโกหกเป็นยังไงติดตามความจริงฉันจะส่งกับตัวเอง แล้วคุณจะพบว่ามันเป็นยังไง อาการแย่ๆที่ถูกติดตั้งมาให้คุณหนูมาตั้งนานแสนนานเธอคิดว่าฉันโชคดีฉันมีหน้าที่ห่วงใยฉันมากที่สุดเจ๋งที่สุดในเมืองของเราฉันถูกเลี้ยงแบบประคบประหงม พ่อกับแม่ส่วนตัวฉันและความต้องการทุกอย่างก็จะถูกเติมเต็มได้ในคลิกเดียวขึ้นฉันก็เริ่มรู้สึกว่าพ่อกับแม่กำลังพยายามทำให้ฉันเย็นลงอีกเรื่องที่จะต้องพาฉันไปอายกันแล้วก็หยุดคุยกันตอนที่ฉันเข้าไปใกล้ๆวันนี้แปดเหรอตอนฉัน เริ่มเข้ามัธยม

หมอเดินเข้ามาหากันเดือนละครั้งคุยกันแล้วเขาก็จ่ายยาบางอย่างให้ฉันเพื่อสุขภาพที่ดีแต่ฉันไม่รู้เลยคุณเคยรู้สึกว่าพ่อกับแม่กำลังโกหกคนอื่นมากเท่าไหร่อันที่ฉันมีคำถามทุกวันก็จะเปลี่ยนประเด็นไปแม่กับพ่อของตัวเองในห้องกับหมอแล้วก็คุยกันเป็นชั่วโมง 2 ชั่วโมงมันน่าละอายว่าไหม ฉันตัดสินใจทำอะไรบางอย่างเย็นวันนึงตอนที่ฉันคุยกับคุณบอกเสร็จฉันก็ตัดสินใจยอมเข้าไปในห้องนอนของพ่อกับแม่อยู่ใต้โต๊ะเค้าฉันฟังเขาคุยกันแล้วก็เกิดสุดท้ายใจฉันแทบจะช็อกตายเพราะเขาคุยกันเรื่องที่ว่าฉันบ้าบอขนาดไหน

อาการของฉันทำให้เขารำคาญฉันจะยอมไปอยู่โรงพยาบาลหรอล่ะพ่อกับแม่อยากจะส่งคนที่อยู่โรงพยาบาลจิตเวชคุณหมอคุยกับฉันแล้วก็ยารักษาไม่ใช่ที่ร่างกายฉันเป็นที่ติดใจแล้วก็สมองก็มีบางอย่างที่กวนใจฉันอยู่พ่อกับแม่เห็นว่ามันเป็นความผิดของพ่อหรือของแม่มันก็บอกว่ามันไม่เกี่ยวข้องกับเขาสองคนสงสัยว่าบางสิ่งบางอย่างอาจจะเป็นเรื่องจริงแต่ฉันจะรู้ความจริงได้ยังไงล่ะฉันต้องเล่นบทนักศึกษาแล้วล่ะพ่อกับแม่ไม่ได้เพราะเขาโกหกฉันอยู่ใกล้ฉันหวังว่าเขาจะตอบความจริงกับฉันเนี่ยนะแต่ฉันไม่มียายคนโปรดที่สำเร็จแล้วทิ้งฉันก็เลยไปเยี่ยมเธอระหว่างการดื่มชาฉันพูดไปเรื่อยเปื่อยว่าแ***บอกว่าจะอยู่ในโรงพยาบาลจิตเวชก็บอกว่าขนาดสมัยถึงได้อีกคนนึงแล้วก็รีบไปฉันถามกันอีกครั้ง

เธอบอกว่าฉันได้ยินผิดไปเองภายนอกดูสงบดีแต่ภายในคือชอบมากความรักที่ฉันค้นพบยังไม่ได้ชัดเจนนะฉันอยู่กับครอบครัวอุปการะแล้วแม่ของฉันก็อยู่คลินิกความคิดนี้ทำให้ฉันโกรธพ่อแม่อุปถัมภ์เป็นพวกขี้โกหกฉันก็ต้องตามหาแม่อีกแล้วล่ะในเมืองมีโรงพยาบาลตั้งเยอะแยะ เป็นเรื่องยากที่ต้องพยายามคิดว่าฉันควรจะไปโรงพยาบาลไหนดีฉันก็อยู่นั่นแน่นอนแต่ไม่ให้พ่อกับแม่รู้ฉันโทรหาโรงพยาบาลแล้วก็ตัดแล้วจะบอกว่าฉันกำลังตามหาญาติห่างๆฉันรู้แค่ว่าเธอมีลูกสาวที่เกิดในปีเดียวกันกับฉันฉันฉันจะช่วยฉันไม่ได้อยู่ดีฉันตัดสินใจเข้าไปในห้องของพ่อแล้วก็ถูกส่วนตัวของเขาก็ใช้เอกสารการกระทำเด็กที่ถูกเซ็นจากหัวหน้าหมอของโรงพยาบาลจิตเวชไม่แปลกใจเลยว่าทำไมถึงหาอะไรไม่เจอตึกนี้ตั้งอยู่ในเมืองใกล้ๆกัน

ฉันต้องออกจากบ้านไปที่นั่นค้นหาคำตอบให้กับคำถามทั้งหมดที่ฉันมีที่โรงพยาบาลเล่าเรื่องยากอีกครั้งเขาไม่ฟังฉันใกล้ๆแล้วก็แอบเข้าไปพร้อมกับคนคู่นึงเดินงงๆอยู่ในคอเป็นเวลานานแล้วก็เกิดออฟฟิศที่มีตู้เยอะแยะมันไม่ได้ล็อคเพราะเขาจะประวัติคนไข้มาที่นี่แต่ขนาดที่ต้องคิดว่าจะเริ่มจากตรงไหนดีพยาบาลคนนึงก็กลับแล้วก็เปิด Alarm ทำให้ยามหนูไม่มีรปภเขาเรียกตำรวจสกุลของฉันแล้วก็กว่าจะตอบฉันฉันร้องไห้ออกมาแล้วก็บอกว่าฉันก็อยากจะเจอกับแม่ของฉันก็พอๆกับนางพยาบาลสับสนแล้วก็ตัดสินใจส่งตัวฉันไปให้กับหัวหน้าหมอคุณจะรู้สึกยังไงก็คุณกำลังเข้าไปใกล้กับความรักอันยิ่งใหญ่ในชีวิตของคุณ

หัวใจฉันเต้นแรงจนแทบจะหยุดหายใจหัวหน้ามองไปอยู่ชาใจดีคนนึงกาแฟให้ฉันดูเฟซของเธอครั้งนี้จะไม่ได้โกหกฉันต้องการฟังทันทีเกี่ยวกับพ่อแม่อุปถัมภ์ของฉันต้องการตามหาแม่ที่แท้จริงให้ตำรวจแล้วก็เล่าให้ฟังแค่นั้นแล้วฉันก็จะไปเพราะหมอบอกว่าถ้าไม่ได้รับการอนุญาตจากผู้ปกครองของเธอก่อนฉันอยู่กับพ่อแม่ไม่ได้ก็เสนอที่จะรักผู้หญิงคนนึงที่ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับฉันแทนพ่อของเด็กผู้หญิงคนนี้เป็นคนร้ายที่ข่มขืนคนอื่นแล้วก็เป็นผู้ชายที่เลวมาก

เขาทำร้ายแม่ของเด็กแล้วก็ทิ้งเด็กไปและเด็กๆของมากเขาก็ไม่สามารถยอมรับเลยได้แม่เหล็กเจ็บปวดอย่างแสนสาหัสจริงๆก็เลยตัดสินใจยกให้คนอื่นเอาไปอุปถัมทางที่ได้มาเจอว่าคนเกิดมาครั้งแรกโดนทำร้ายอย่างช้าขัดมันก็หนักอยู่ก่อนถึงอยากติดอยู่ที่คอฉันที่ฉันไม่ได้ร้องไห้ออกมาเลยฉันอยากจะเจอแม่บอกว่าแม่เสียชีวิตในโรงพยาบาลมาปีนึงแล้วก็น่าจะทำจบชีวิตของเธอแล้วก็อยู่กับเธอจนกระทั่งวันสุดท้ายเธอจากไปฉันก็เลยต้องถ่ายทอดความกลัวนะหรอคุณหมอใส่หัวความผิดปกติของแม่มีผลกับความชอบธรรมทางจิตใจ

ความเจ็บปวดของฉันเป็นของขวัญที่ได้รับมาจากพ่อเป็นคนสนิทหากฉันไม่รู้ว่าความจริงที่ทำให้ใจฉันแตกสลายหรือเปล่าแต่พฤติกรรมฉันเขินไปปรึกษาเรื่องของพ่อกับแม่มันยากสำหรับฉันที่จะคุยกับเขานั่งกินข้าวด้วยกันถึงแม้กระทั่งสบตากันแน่นอนเพราะเขารู้สึกได้รู้สึกว่าบางอย่างที่ไม่น่าพอใจแต่ว่าฉันไม่มีความสุข ฉันกลัวมากตอนที่วันนึงฉันทนไม่ได้ก็หยิบไปไม่ขึ้นมาโชคดีที่พ่อกับแม่กลับได้ตอนนี้ฉันเพิ่งเปลี่ยนไปไม่ต้องไปลอยแรกแม่ก็ร้องออกมาเป็นบ้าไปแล้วถ้าบอกว่าฉันเป็นลูกอกตัญญูยังไงแล้วก็เขาทำอะไรเพื่อฉันบ้างฉันด้วย

ฉันทำไม่ได้มันคืออะไรแต่ก็อย่าคิดว่าพวกคุณไม่ใช่พ่อแม่ของฉันถูกพูดซ้ำๆอยู่หลายครั้งมันช่างน่าละอายใจจริงๆคุณรู้ไหมว่ามันจบลงยังไงพวกเขาตัดสินใจของฉันเข้าโรงพยาบาลจิตเวชโรงพยาบาลเด็กแต่ก็ยังเป็นโรงพยาบาลจิตเวชอยู่ดีฉันจะได้ไม่ทำร้ายพวกเขาไม่ทำร้ายตัวเองลงไปหรือแม้กระทั่งตายไปเลยฉันจินตนาการว่าตัวเองกำลังไปที่นี่มันแม่แท้ๆของฉันที่เสียชีวิตลงในโรงพยาบาลฉันตัดสินใจเพื่อหนีออกจากโรงพยาบาลบ้านี่จะทำคืนได้เปิดหน้าต่างออกไปแล้วก็กลัวที่จะไป