โรงเรียนบ้านรางม่วง

หมู่ 8 บ้านรางม่วง ต.จอมบึง อ.จอมบึง จ.ราชบุรี 70150

Mon - Fri: 9:00 - 17:30

095 2504640

เวลาแห่งการตอบแทน

เวลาแห่งการตอบแทน

เวลาแห่งการตอบแทน

เวลาแห่งการตอบแทน สวัสดีครับ ผมแมวผมเป็นเด็กขายคนหนึ่งที่มีความฝันจะเป็นหมอแต่ทว่าผมนั้นได้ เกิดมาในครอบครัวที่ยากจนและไม่มีฐานะ จนทำให้บางทีความฝันของผมมันอาจจะดูยิ่งใหญ่เกินไปสำหรับผม

แต่ผมก็จะทำมันให้ดีที่สุด พ่อกับแม่ของผมถึงแม่ท่านจะยากจนแต่ท่านก็ทำให้เต็มที่เพื่อให้ผมมีในสิ่งที่คนอื่นเขามีกันแบบสุดความความสามารถ แต่ความฝันของผมนั้นจะเป็นจริงไปไม่ได้เลยถ้าผมขาดชายแก่คนนี้ไป นั้นก็คือ อาแปะร้ายขายก๋ยวเตี๋ยวอยู่หน้าปากซอย อาแปะเป็นคนที่ปากร้ายแต่ก็แอบใจดีอยู่เช่นกัน

แกจะค่อยช่วยเหลือครอบครัวของผมอยู่เป็นประจำแกเป็นคนไม่พูดไม่จาแต่แกเน้นไปที่การกระทำซึ่งผมเองก็ไม่ได้ชอบหน้าแกสักเท่าไหร่เพราะแกจะชอบแซวผมแต่ก็เพราะได้แก ทำให้ครอบครัวของผมนั้นได้ลืมตาอาปากได้บ้าง เรื่องทั้งหมดที่พูดไปดูเหมือนจะไม่มีอะไรแต่ทว่า วันนึ่งพ่อของผมเกิดป่วยหนักผมนั้นไม่มีเงินมากพอที่จะไปชื้อยา ผมในตอนนั้นมีอายุอยู่แค่9ขวบ จึงคิดหาทางออกไม่ได้และได้ตัดสินใจทำในสิ่งที่เลวร้ายที่สุดลงไป ผมได้ไปขโมยยาที่ร้านขายยาและได้ไปขโมยขนมที่7-11 ทำให้ผมโดนชาวบ้านแถวนั้นวิ่งไล่จับ ผมมันก็เป็นแค่เด็ก9ขวบในตอนนั้นจะไปวิ่งสู้ชายวัยกลางคนเป็น10ได้ยังไงกันละว่าไหม ใช่แล้วครับ

ผมถูกจับได้และกำลังจะถูกส่งตัวให้ตำรวจแต่เรื่องที่ผมไม่คิดไม่ฝันว่ามันจะเกิดคิดมันก็ได้เกิดขึ้น นั้นก็คือ อาแปะร้านก๋วยเตี๋ยวหน้าปากซอยแกเดินเข้ามาหาผม ตอนแรกผมคิดไว้ว่าโดนด่าแน่ๆ โดนเอาไปฟ้องแม่แน่ๆ แต่มันกลับผิดคาดครับทุกคน อาแปะคนนั้น คนที่ชอบด่าผม คนที่ชอบแซวผม เขาเดินมาออกค่าเสียหายของที่ผมขโมยไปทั้งหมดและยังไม่พอแกเดินมาบอกผมอีกว่า ยาที่ขโมยมามันใช้ไม่ได้หรอกจากนั้นแกก็หยิบตังให้ผมไปชื้อยาตามที่แกบอกแถมให้เงินไปกินขนมอีก50บาท ชาวบ้านต่างกันด่าอาแปะว่าเข้าข้างเด็กที่ทำตัวไม่ดีแต่แปะแกก็ไม่ได้สนใจอะไรก็ยังคงขายก๋ยวเตี๋ยวต่อไป

หลังจากวันนั้นผมได้ตั้งใจให้สัญญากับตัวเองไว้ว่าผมจะต้องเป็นคนรวยให้ได้เพื่อจะให้พ่อกับแม่ผมสบายและเพื่อลบคนดูถูกของคนเหล่านั้น ผมตั้งใจเรียนอย่างหนักมาตลอด13ปีเพื่อที่จะเป็นคนที่ประสบความสำเร็จและแน่นอนความพยายามอยู่ที่ไหนความสำเร็จก็ต้องอยู่ที่นั้น ผมได้เรียนจบมาด้วยเกรด4.00

ทำให้มีหลากหลายบริษัทต่างพากันต้องการตัวผม และผมก็ได้เลือกทำงานให้กับบริษัทที่ให้เงินเดือนผมเยอะที่สุด เพื่อที่จะได้รวยเร็วๆหลังจากที่ผมทำงานได้ไม่นานด้วยความที่ผมเป็นคนนอบน้อมถ่อมตนทำให้ผมได้รับโอกาสจากผู้ใหญ่มากมายและทำให้ผมได้ขึ้นเงินเดือนและเลื่อนตำแหน่งได้อย่างรวดเร็ว และในเวลาไม่ถึง10ปีผมก็ได้เปิดบริษัทเป็นของตนเองทำให้ผมมีรายได้อย่างมากมายมีคนรู้จักผมไปแทบทุกที่ จริงๆมันก็เป็นเรื่องที่ดีอะนะแต่แบบก็เข้าใจความรู้สึกของดาราเลยละว่ามันอึดอัดขนาดไหน

แต่เรื่องนั้นไม่ก็ไม่ได้มีผลอะไรกับชีวิตผมมากขนาดนั้น และหลังจากที่ผมประสบความสำเร็จได้ไม่นานผมก็นึกขึ้นได้ว่าผมนั้นต้องกลับไปตอบแทนบุญคุณของอาแปะเขาสักหน่อยเพราะถ้าไม่ได้เขาในวันนั้นก็คงไม่มีผมในวันนี้ แต่เมื่อผมกลับไปที่บ้านหลังเดิมที่ผมเคยอยู่ จริงๆมันก็ไม่ใช้บ้านหรอกครับมันก็คือสังกะสีประกอบร่างเป็นบ้านั้นเอง หลังจากที่กลับไปผมได้รู้ข่าวว่าอาแปะแกเลิก     ขายก๋ยวเตี๋ยวไปนานแล้วส่วนสาเหตุก็ไม่มีใครรู้ผมในตอนั้นก็รู้สึกเสียดาย ถึงอาแปะแกจะปากเสียแต่เรื่องฝีมือการทำก๋วยเตี๋ยวนี่ต้องยอมเขาเลยจริงๆแกทำอร่อยมาก

ผมที่รู้สึกผิดหวังก็ได้ขับรถกลับไป แล้วก็ได้มารู้ข่าวที่หลังว่าอาแปะแกป่าวหนัก หนักมากจนถึงขั้นที่ต้องผ่าตัดและก็ไม่สามารถช่วยเหลือตนเองได้ผมซึ่งรู้ดังนั้นจึงรีบสืบหาโรงพยาบาลที่แกไปรักษาตัวอยู่และผมก็ได้รู้ว่าแกอยู่ที่ไหนผมรีบตรงไปเยี่ยมโดยทันที่ แต่เมื่อพอผมไป เหมือนโดนแกล้ง พยาบาลแจ้งว่าอาแปะแกออกไปแล้ว ผมจึงรีบกลับไปที่บ้านแล้วผมก็ได้ผมอาแปะ

แกมีร่างกายที่ผอมลงไปมากเนื่องจากอาการป่วย ผมได้ให้เงินแกเพื่อใช้เป็นค่าครองชีพ และผมก็ได้มาเยี่ยมแกอยู่บ่อยๆ แต่อยู่มาวันนึ่งผมก็ได้ไปเยี่ยมแกตามปกติ ผมขับรถเข้ามาแล้วผมว่าอาแปะแกปิดร้านอยู่บ้านนั้นก็เงียบราวกับไม่มีคนอยู่ ทำให้ผมรู้สึกแปลกใจและได้ทำการโทรหาลูกสาวแกทำให้ผมได้รู้ว่าอาการป่วยของแกกำเริบ ต้องรีบนำตัวส่งโรงพยาบาลอย่างเร่งด่วน ผมที่รู้ดังนั้นได้สวมวิญญาณคนขับรถเมล์สาย8 เหยียบมิดไปโรงบาลและทำให้ได้รู้ว่าทีอาการแกหนักขนาดนี้เพราะแกไม่มีเงินไปจ่ายค่าผ่าตัดตลอดมาแกกินตาบรรเทาอาการมาโดยตลอด

ผมคิดได้ทันทีเลยว่าเวลาแห่งการตอบแทนของผมได้มาถึงแล้ว ผมได้ขออาสาจ่ายค่ารักษาทั้งหมดแทนลูกสาวแกเหมือนที่แกจ่ายค่าเสียหายทั้งหมดตอนผมไปขโมยของสมัย9ขวบ หลังจากผ่าตัดอาการแกก็ดีขึ้นเรื่อยๆ และสุดท้ายแกก็ได้กลับมาขายก๋วยเตี๋ยวของแกอีกครั้งแกดูมีความสุขมากกับการที่ได้หายจากโรคร้าย

ผมเองก็มีความสุขเช่นกันที่ได้ตอบแทนบุญคุณคนที่เคยช่วยเหลือผม สุดท้ายนี้ผมอยากจะฝากทุกคนไว้ว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นจงอย่าลืมผู้ที่มีพระคุณ คนที่เคยช่วยเหลือคุณ และเมื่อมีโอกาสจงตอบแทนพวกเขา คนเรานั้นไม่ได้มีวันนี้ได้ด้วยการที่ฝ่าฟันอุปสรรคมาคนเดียวยังมีคนข้างหลังที่เขาคอยช่วยเหลือเราอีกมากมาย เพราะฉะนั้นจงอย่าลืมพวกเขา ขอให้ทุกคนโชคดี บ้าย บาย